اوردنچر دندان

وظیفه اخلاقی این است که در کنار مزایا، نیمه دشوار اوردنچر را هم صادقانه ترسیم کنم. اوردنچر یک معامله است؛ راحتی و ثبات بیشتری می‌گیرید، اما مسئولیت‌های نگهداری و هزینه‌های جانبی جدیدی را می‌پذیرید.

نخستین چالش، هزینه‌های پنهان و مداوم است. من همیشه آن را به پرینتر و جوهر تشبیه می‌کنم؛ خودِ دستگاه ارزان‌تر از سیستم ثابت است، اما قطعات پلاستیکی اتصال که باعث کلیک شدن پروتز می‌شوند بر اثر نشست و برخاست ساییده می‌شوند و هر شش تا دوازده ماه نیاز به تعویض دارند. در درازمدت حتی پایه‌های فلزی هم ممکن است دچار سایش شوند. چالش دوم، نبرد با فضای بین دو فک است؛ اگر این فاصله کم باشد، آکریل روی ایمپلنت‌ها نازک می‌شود و همان‌جا نقطه ترک و شکستگی پروتز است.

از نظر بیولوژیک هم این باور که ایمپلنت پوسیده نمی‌شود پس مسواک نمی‌خواهد کاملاً خطرناک است؛ تجمع پلاک اطراف پایه‌ها به عفونت اطراف ایمپلنت و تحلیل استخوان می‌انجامد و در اوردنچر متکی بر ریشه، خطر پوسیدگی ریشه‌ها جدی است. باید بدانید اوردنچر، به‌ویژه نوع دو ایمپلنتی فک پایین، همچنان لرزش‌های اندکی دارد و مثل پروتز ثابت کاملاً بی‌حرکت نیست. گاهی هم ذرات غذا زیر لبه‌ها می‌رود و ناچار می‌شوید پروتز را بعد از وعده غذایی آبکشی کنید. در نهایت، به دلیل ادامه تحلیل استخوان در نواحی بدون ایمپلنت، پروتز بعد از چند سال لق به نظر می‌رسد و به آستر دادن مجدد نیاز پیدا می‌کند.

اوردنچر راهکار عالی برای فرار از لقی دست‌دندان است، اما اگر دنبال درمانی هستید که بگذارید و فراموش کنید، اوردنچر گزینه شما نیست. این درمان به چک‌آپ‌های منظم شش‌ماهه نیاز دارد.